Becoming an airline pilot

Out of the rollercoaster (succesfully)

2009-07-15T22:01:00.006+02:00

I am glad to be able to post this: Last Friday Sarah and I had our skill test (or exam) and got through it succesfully.

At the moment I am writing this with a beer in the backyard on a nice summer evening. And only now I feel I can start to reflect well on the roller coaster ride that the type rating was. It really felt like that and now it is as if you just stepped out of this roller coaster ride and are still dazzled by the ride. It was at least as intense (if not more sometimes) as the MCC/AJFC courses I followed September/October last year.

During the last few sessions we covered some complex failures, practiced skill test items and got introduced to some Low Visibility Operations. The latter one was quite interesting since the autopilot does a lot of things for you when approaching the runway (even the landing can be done automatically and must be done so in a lot of Low Visibility cases). However monitoring all the systems, and procedural constraints are more important in these scenario's. Constraints include things as; what do I do when I loose a certain system below such and such height, and how do general failures impact my ability to operate in low visibility circumstances. But as I said, this was only an introduction and would not become part of the skill test.

I need to give a thanks to the 3 instructors who taught us the A320's ways. They prepared us well above standard so we could pass the exam with confidence. They were stern at times, but it has all been for the better! :-)

Below I added a few clips made during one of the sessions in the simulator. The quality is not superb but it gives an impression of a couple of things we did in the sim. Again thanks to Zeb to capture these moments with his phone. I am still wondering how he survived on the flight bag he was sitting at during the windshear encounter... haha.

The plan to go to Cyprus for Base Training still stands. We are most likely leaving for Cyprus at the 27th of July to do the starts and landings early morning on the 29th. That will also be the day we will return back to The Netherlands. Unfortunately I am not gonna make a long holiday out of it. I hope to be able to go on a holiday in the 2nd half of August to the south of France to visit my girlfriend, Elise. In between that there are some additional courses planned that will cover; the dealing with fires (on board), getting out of a plane after ditching, etc... I hope to get a nice story out of that mid august.

Closing off with the clips below ;-) Talk soon

Taxi onto the runway, for an interesting flight as you can see in the next few movies

During this Take Off we encountered windshear, as you can tell from the computer's announcement and the large sidestick deflections suddenly after take off

Emergency descent, first time we did this

Landing without slats, instructor applaudes ;-)

12 done, 4 to go

2009-07-06T01:27:00.000+02:00

After 12 simulator sessions we still have 4 sessions to go including the skills test (exam), next friday. Since last time I wrote on my blog Sarah and myself have made good progress, although the Airbus is hard to get to know. It is so much automated and it can fly in various modes. In stead of flying the aircraft yourself the computers do that for you as long as you tell it what you want to do and where you want to go. In monitoring this process you just need to keep thinking ahead of the airplane and now what mode it will enter or you want it to enter in the different phases of a flight. Having said this, with good crew coordination it is a great airplane to fly, also in the event of failures.

I have included some pictures which were made by Zeb during backseating one of our sessions. He was able to witness an emergency descent and unexpected windsheer encounters shortly after take off amongst others. There is also video of this, I will try to upload that between now and 1 week time.

Groundschool training is finished, except for the Low Vis Operatons section. But the main exam was passed with a score of 94%. So I am really pleased with that. It cleared the way to focus on the simulation sessions.

Sarah and I have also heard that we will probably do our base training at Cyprus. There we will make 6 starts and landings planned on the 29th of July somewhere early in the morning around 0400h AM. I am looking forward to that as you can imagine.

More coming soon... ;-)

As promised - picture from the cockpit

2009-06-21T13:16:00.001+02:00

As promised, as soon as I got a picture from the cockpit I would upload it. So here you see me and my flight buddy Sarah preparing for a flight from Bruxelles to Amsterdam. We are located at the gate at Bruxelles airport and almost ready to start the engines. Big thanks to our instuctor Dennis who made the picture.
During this session we focussed procedures and flows to set things up in the various phases of the flight. We are still exploring what the aircraft can do and figuring out how it thinks.
That's it for now, talk to you soon.
Regards

First day in the simulator!!

2009-06-20T11:14:00.001+02:00

Yesterday we were finally up for our first simulator session. Sarah and me were planned in the afternoon but we had to prepare in advance. Doing so by going through procedures in a mock up/paper cockpit. Before that we had prepared ourselves bij computer based training for a week long in which things as systems, instruments and workings of modi of the software in the Airbus A320 were explained. After 6 days of of CBT I can tell you this is not so exciting anymore and you really get anctious to start flying in the simulator.

As said before, yesterday we were finally planned for the simulator. And because you can not just start the airplane up and fly away, this 4 hour session was devoted to setting up the cockpit and initialising the computers on board. Sarah and me both got the chance to walk through these cycles. And we both saw some logic in the procedures that were also described in the not so logical Airbus books. The instruction we received from our intstructor, Dennis, was therefor very much apreciated. Because the session was advancing so well we got the oppertunity to finally do a take off and landing at last at the end of the session. The A320 is really easy to fly once you get the hang of it. Why... well the Airbus is not really a convetional aircraft when it comes to the flight controls and their behaviour. However once you are able to fly the airbus comfortably they say you will have a lot of capacity left for other things that need to be done in the cockpit (navigation, communication, planning, flight management, etc.)

For now this was a quick update. Today another sim session is planned at the same time covering the same things, however now we things will be elaborated further. Also, have a quick look hereunder for the first couple of a pictures in the mockup and near the simultors (yes they are huge!). I hope to post a picutre from the cockpit itself soon.

Type Rating Airbus A320 - Computer Based Training

2009-06-13T17:38:00.001+02:00

Yesterday my Type Rating for the Airbus A320 started. Together with my flight buddy (Sarah) we planned a day of CBT (Computer Based Training). Since the last day of ground school 1.5 years ago we did not follow these sort of intense theoretical subjects. That does not mean we did not learn anything in between (just read my other posts, although some stories still need be written). On the contrary, we learned so much, but most of it was very practically orientated. Now it is groundschool all over again, only now it is a shorter version and there is much more being learned via a computer than via an instructor in front of the class.

Now what is a type rating, some might ask... It is a certification process to be able to operate a commercial aircraft which is required by aviation authorities. You can look at it as if a pilot just finished his/her basic training course which enables him/her to start flying for a living, however you still need a specialised course to get familiar with the aircraft you are actually going to fly. No 2 aircraft types are the same so every type requires a type rating or conversion course. The type rating will consist of 2 weeks groundschool, 3 weeks flight simulator training (of which 2 are on a full motion flight simulator). In between there will be an exam to test theoretical knowledge and at the end a checkride/examination flight on a full motion flight simulator. After the Type Rating, base training and a couple of safety related courses will commence, totalling another 2 weeks approximatly. More on that in later posts.

Currently I am staying at friend's place in Haarlem, so this will be my home for the next few weeks. Let me just say I am very greatfull for the offer Ryan, thanks! The simulation centre is located near Schiphol and we will meet our instructors and the staff on monday. Untill then, I am staying busy with theory sessions which are offered via internet. I allready noticed that the volume of facts is pretty vast, I guess I will continue studying now since time is not my friend. I left off at the A320's fuel systems so let's see how this expensive stuff is managed... ;-)
When something pops into my head I will let you know via another short message via my blog sometime during the next few days.

Regards from / Groetjes uit Haarlem

Graduation, jobhunt and the recession

2009-06-13T17:05:00.001+02:00

....

Multi Crew Coordination Course / Air Jet Foundation Course

2009-06-13T17:04:00.001+02:00

....

Instrument Rating phase

2009-06-13T17:03:00.001+02:00

....

Basic flight training and beyond (2)

2009-06-13T17:02:00.001+02:00

Basic flight training and beyond (2)

....

Basic flight training and beyond (1)

2008-05-30T00:53:00.001+02:00

It has been a while since I wrote something here. Time for an update because a lot has happened in the mean time. We have come a long way from flying that dual nav flight to Sedona, about 70 flights further to be precise. Allthough Sedona was a flight I will not easily forget, there were so many good moments I have not covered yet. So here we go, I will give it a try to summarize the last 4 months up to now in a couple of blogs... :-). In this one... the way to my first big test. (photo's link to album with even more eye candy)

On of the biggest things after Sedona was flying the night missions. Incredible is what comes to mind first. Starting of with relatively simple circuit flying (also solo) at night we eventually did a so called valley rally at night with our instructor. Starting from Goodyear we flew to various airports around the Phoenix area (Williams Gateway, Deer Valley, Scottsdale, Falcon Field to name a few). Phoenix by night is a little like a fairy tale. Just before take off the sun was setting, the incredible red evening sky started to turn dark and the airport lighting was turned on making the airport a bit like a christmas tree with red, green, blue and white lights. After take off the airports contours were clearly accentuated by all those lights. Departing the circuit at Goodyear it became clear how large Phoenix is and how dark the surrounding desert and mountains are. The plan was to start with nummerous touch and go's at various airport flown by my flight buddy Zeb, eat something at Falcon Field after which I would take over from Zeb and fly the same route back home to Goodyear. One of the best things on that flight was the "Bravo crossing". Flying through so called Bravo airspace ment we could overfly parts of the international airport in Phoenix, Sky Harbor. Since small planes and trainee pilots are mostly kept well outside this busy sort of airspace, with an instructor on board that night, we were able to overfly Sky Harbor that night. Incredible, the sight and feeling of flying between the "big iron". We got back after twelve that night with a valueable experience we Zeb and I could record in our logbooks. The only little setback that night was the fact that we just arrived a little to late at Falcon Field where the airport restaurant had closed minutes before our arrival. But no worries, we off course had some... Snickers (really, it is my best friend haha) to pull our selves through the night.

Just before departure, waiting for the sun to set just a little more

A glowing sky

Getting ready for night circuits

Zeb flying at night

Overflying Sky Harbor, Phoenix' Intl.

Night flying compilation clip

During that same period we started flying solo navigation flights, meaning you got yourself in a Warrior you had planned a route and you were supposed to fly that route according to some layed down standards. In short a navigation flight consists of planning (1.5 hours), preparations before taking off (1 hour), getting into the air and maintaining the right headings, altitude, timing and landing at destination as planned (up to 2 hours per flight). Allthough Arizona is supposed to have perfect weather for VFR flight all year round, small weather changes can ruin your plan quitte a bit. If the wind is stronger than expected, headings might not work out perfectly anymore. Since a nav is flown via all sorts of visual clues on the ground (rivers, city's, airports, lakes, etc.), it can sometimes get pretty hard to find those things you are supposed to be overflying when the weather is not what you thought it would be. Luckely I never found myself in a position where I felt completely lost. And in worst case scenario there was in almost all cases a GPS unit on board which could make life a lot easier for a lost pilot. You might ask yourselve, why do you not use it anyway? Well.... what fun would it be if we would skip the basics of flying...

Early morning flight, buzzing on in that little Warrior...

Looking out over Silverbell mine

Fog on the ground, mystical sky

Nice tailwind looking at the ground speed

Sometimes flight training feels a bit like a history lesson, no airliner today navigates around the world by captains looking for little villages from 10 KM up in the air. The way we navigated at this stage in our training has been used since the start of aviation itself (however we back our visual routes up with radio beacons on the ground, by taking cross radials, bearings and distance measurement equipment from various beacons in the region). Allthough it might sound like old-school stuff. This sort of flying is a lot of fun, because you really are aware of the environment around you. In later stages of the training where we will fly on instruments a lot of that sort of awareness is taken away and the challenge of flying is based on interpreting the dials and gauges and all other bits and pieces of information. And that is what pilots in the airlines actually do nowadays. Therefor the job occasionally is not called "Pilot" anymore but "Flight manager". The visual flying though is still done at large scale in the States by private pilots. And who would disagree with them, there is some great scenery over there. Writing this from a small room at Oxford Airport, do I (allready) long to the days back in Goodyear; taking off as the sun rises, in just a small Piper Warrior, 90 Fahrenheit, passing twin lakes only lots of desert beneath me, leaving the Estrella Mountains behind, and just buzzing ahead... It definitly had its charm!

Another memorable flight was a flight to Pinal, actually flown the day before we went to Sedona. This airport is known for its commercial aircraft graveyard. It is probably more packed than Heathrow, with all the big airliners flying for the last fifty years. These planes however have had their moments of glory, they are there to be scrapped. Since the climate is really dry airports like Pinal are perfect for airplane conservation. A lot of the materials are off course still reusable and campanies are keen on making some money out of that fact. The dry climate in Arizona makes it hard for all that metal to corrode. Pinal therefor is not the only airplane graveyard around, probably not even the biggest one out there.

The route from Goodyear to Pinal

Flying into Pinal is as if you approach a big airport... Offcourse, it being an uncontrolled airport (no tower guiding the traffic), as a pilot you are only making position reports in the circuit and stating your intentions. So it is allready pretty lonely flying around near that place. Once parked at the ramp, shutting down the engine is a weird moment in itself because... it is just freakishly silent after that. Getting out of the plane you are surrounded by big airliners, big hangars, big equipment etc... But there is so little activity that it seems like a ghost airport. A lot of the scraping activity takes place inside hangars I am guessing because the airplanes that are there are heavily disabled, from missing windows to dismanteled wings and stabilizers. I can imagine that retired pilots might leave a tear with this onsight.
Another story that circulates around this place is that it supposedly is being used by the CIA for all sorts of secret stuff. A couple of aircraft with weird paintschemes (like Evergreen) might just form the cover up of... whatever they do there.

Pinal... Conspiracy theorists, attention, who knows what goes on there!

Although we were flying a lot during that time, we had some spare time left. We started of bravely cooking for ourselves on the BBQ's outside. Since there are no kitchens available in our accomodations we had to eat in the airport restaurant or make something our selves on those BBQ's. After some time it became obvious that cooking that way is a time consuming activity. Next to that, eating out was probably as expensive as cooking for ourselves. Over time almost everybody was eating out. So what places did we go to; New York Pizza Department, McDonalds, Pei Wei, In&Out Burger, occasionally Black Angus, Mimi's, Denny's to name the most frequent. Did we eat a lot of burgers and steaks? Oh yeah. Diet wise this was not the best part of my life I guess. What I do not understand is that we pay lots of money for these courses and accomodation wise a kitchen is not included.... I do not get it. Health is a big player in our field of work, but the arrangement we get does not support an accomodation which enables students to prepare a descent meal for themselves.
But now... returning to some of the positive things. Offcourse we went out some times. This did mean, driving for 45 minutes before arriving in Scottsdale or Tempé. Scottsdale was more of a place for the richer population of Phoenix. Tempé however is mainly a students' area. Both area's have lots of nice bars and clubs to go to. But going out in the States is definitely different from going out in the UK or The Netherlands.
And yes, we did have a swimming pool included in the accomodation at the airport, which compensates the lack of kitchens. But untill februari the temperatures at night dropped to zero Celsius. So swimming was a really "refreshing" thing to do in the months December and Januari. Residing at the poolside was starting to get popular in Februari as you can imagine. Although, everybody who goes solo had to be thrown in the pool. That made up for some chilly moments for some of us :p

Is it really O'Connory? You tell me....

Somebody went solo here, freezing cold water back there in Januari

Superbowl in town, famous Goodyear Blimb stationed at Goodyear airport

Because of all the security measures during the Superbowl and all flight restrictions accompanied with that, we were treated in the form of a little demonstration from a police officer and a K9 dog (smells explosives)

Eating at Black Angus, the best steaks...

Scottsdale atmosphere during the day

And then the big moment was there suddenly, Februari 19th 2008. Progress Test 1.... After 50 lessons, for the first time an examiner was about to judge some of my basic flying skills. I can tell you that I was pretty nervous. The chief flight instructor, Mr. Armstrong, was to give that judgement. After a briefing I headed out to carry out the pre flight inspection on the Warrior registred as N732C. I had never flown this particular Warrior, they all differ a little. Not that it requires a lot of adapting but everybody develops sort of a preference for certain airplanes. Some just fly exactly the way you want them to or expect them to, other's might have little quirks... But a lot of this is also located between the ears, I guess. Anyway, I made a stupid mistake right from the start by missing out on a missing screw in the bodywork on the nose of the airplane. My examiner pointed this out to me, and to me this allready felt like a big disappointment. And I did not even get of the ground yet. But as with all set backs I try to throw those out of the window and concentrate on the next task. Getting of the ground that is...
PT1 consists of basic aircraft handling, taking off, various types of landings, dealing with an engine fire, emergency descents, stalls, steep turns and basic instrument flying. After my last landing I did not feel as if I had performed to the best of my ability and expected, on a scale of 1 to 6 (1 being highest), not more than a 3, tops, which would indicate an average performance. You get a 2 when a flight is performed to above standards. And the 1 is almost inachievable, since that would resemble a perfect flight. I had no clue if I was flying satisfactory, since I did not have a lot of experiences to compare this event with. After parking the aircraft it was time for the debrief: the final judgement. I went in with doubt wether I had raised the bar high enough for myself or not. Several minutes later I walked out of the briefing room with a 2!!! I was really happy with this result. First and formost this result would show very well on my final report. But equally important, I knew from that moment on that my mindset and approach to flying was good. I knew that my personal standards where higher than those of school and I was able to perform likewise. During the debrief my examinor even stated that a score of 1 was in reach, only if I had not missed that screw in the bodywork. But then again, I learned something from that. Maybe I scored a little less, but experience-wise the feel for the technical side of things was increased and I got familiar with the way a flight examination should be undertaken. For me, that day was worth a 1 eventually,compared to my ability I performed 100%. All these things combined gave me an enormous confidence boost, which would show later on...

Next time more stories about this great experience in the States ;-)

Interesting flight to Sedona. Problems on the approach

2008-01-24T07:20:00.000+01:00

Here I am again. This time in English to make my weblog a bit easier to read for the non-Dutch speaking... :-)

Van Goodyear to S...

Yesterday's flight was so cool. We planned a trip to Sedona. I allready heared lots of stories about Sedona's airport and the challenge to land at that scenic place. The flight became very interesting and the views were from another world almost. I have made a little movie about this trip just because it says more than words alone. Scroll down for the movie... but keep reading for the full story ;-)

Overflying built-up areas around Phoenix, crossing regional airports

Passing Lake Pleasant - Heading North

We started off from our home airport, Goodyear, at around 12:30h local time. Together with my other Dutch flightbuddy, Zeb, and my instructor, Neil, we took off without any problem. Since I was doing the flight towards Sedona, which is up north we were required to contact various airports in the Phoenix area before climbing to our cruise altitude at 7500 feet. It was the first time I would be transitioning through or near airspace that was occupied by other airports.
This means first of all keeping the aircraft on a precise headings and altitudes. There was around 300 feet (100 meters) room to play with altitude wise. Go above it, you violate Bravo airspace which is airspace that is used by the big airliners heading towards/from Sky Harbor (Phoenix) Intl. Go below that and you might run the risk of entering the traffic pattern at the smaller regional airports (Delta airspace) you are overflying at that moment, which is not good. Airplanes colliding is not pretty...
Second challenge is to keep an eye on the radio talk, letting know where you are, requesting clearances for transitions through the various pieces of Delta airspace on the way. In our case we had to depart Goodyear Airport first, than transition near Glendale's airspace, change frequencies to Deer Valley Airport and request yet again a transition near their airspace.
And last but not least, checking the systems on board. You do not want to fly with an overheating engine without noticing it. Causes flames and other bad stuff, engine stops, nose want to pitch down, emergency procedures need to be adopted, inceases workload once again... To keep it short, it is not good airmanship flying without checking the technical status of your aircraft beforehand.

All this comes down to a simple rule: Aviate, Navigate, Communicate (in this order of priorities)

Leaving Deer Valley airport meant we left the populated areas and were heading North to Sedona via the I-17. In our planning we incorporated waypoints but it was nice to have a reference like this I-17 to be sure we were on course. Arriving at 7500 feet I selected a power setting of 2600 RPM (2700 RPM is max) and we kept a cruising speed of about 200+ km/h
The flightplan we prepared was quitte accurate accept for the fact I had a higher planned cruising altitude, but we kept the flight on schedule pretty much and arrived 45 minutes later on our waypoint where we could start our descent to Sedona Airport. Sedona is a so called uncontrolled airport, which means: no tower, just talk yourself down to the runway considering other traffic in the vicinity. So you make position reports on the radio to let people know where you are and where you are going. About 5 miles from the airport we prepared our plan to approach Sedona. Since Sedona is located at almost 5000 ft ( 1750 meters above sea level), there was not much of a descent left.

Pilot in command: Sacha - Intructor: Neil (during cruise)

Picture time is over, back to planning our descent into Sedona

Not the everyday officeview

I swiftly did my initial approach checks and set the airplane up for landing, while Neil did the radios. The view was so absurdly cool, all sorts of red rocks and stunning scenery. We were flying towards a little town know as Oak Creek. Surrounding this town the peaks of red rock sculptures towered into the air. Beautifull but also dangerous when coming to close to them. So just before overflying Oak Creek we made a left turn directly towards the aiport. This is seen in the movie just before "entering downwind from the 45". My camera makes crappies movies, so it is hard to see the airport in the movie. Once established on downwind (parallel to the runway) we were wizzing by the razor sharp red and rocky peaks on the right of our wing. We were just two 90 degree turns away from lining up with the runway. Just before making the first turn I pulled back the power which is standard procedure, banked for the base leg and selected 25 degrees of flap. This flap setting sets the aircraft up for a normal landing. When making my second and last turn I lined up with the centerline of the runway. However I was too high on the glidepath, still this is no problem.... or is it.... Normally you would select maximum flap to increase drag and make a steeper descent profile possible. However this time it was not possible to select maximum flap. Which meant we still had to make a steep approach but at a much higher speed (40 km/h faster). And because Sedona is located in a rocky environment with erratic winds coming from underneath, overhead and the sides this approach was full of excitment. The airport is located on a plateau with little room around the runway, some even call it the USS Sedona, like in an aircraft carrier. Because that is what it looks like when approaching Sedona airport.
I immediately informed my instructor over the intercom about the flap problem. And with 20 seconds to touch down we decided to continue and not abort the landing. This was a good call in the end since one of the airplances behind us landed and burst a tire while doing so, causing the airport to close down for 20 minutes to retrieve the aircraft and clean up rubber pieces. We had enough fuel, but with a possible mechanical problem concerning the wings we did not want to stay airborn for much longer. If all flaps would suddenly fail on a second approach we could end up in a much more serious and much more uncontrollable situation.
Continuing the approach and landing did mean a higher speed and more runway required to stop the airplane. Not really a problem with the Warrior since it does not need a lot of runway, still we used up 3/4 of the runway while normally we would use only 1/2 of the runway length available at the most.

After taxiing back and inspecting the airplane we concluded that the problem was not replicable on the ground and only happens while in the air. Still, we had to head back to Goodyear. After checking the flaps thouroughly we decided to fly back the Warrior in its current state. The 25 degree flap still worked without any problems, which would be plenty for a landing at Goodyear.

Crew change, new Pilot in command: Zeb

Backseating while Zeb is taxiing to the active runway

And more red rocks after take-off

Amazing horizon

Backseat view of the starboard wing

And Lake Pleasant again

Zeb was the Pilot in command for the flight back to Goodyear and I had the oppertunity to relax and observe his performance. It is always usefull to backseat on somebody else's flight. After an uneventfull take off from Sedona I had time to shoot some pictures from the surroundings. Great stuff...

"Traffic on our 2 o'clock!!!"

On our way back I noticed another airplane on a converging course while Zeb and Neil were preparing to enter the busy airspace in the Phoenix area. After a swift climbing maneuvre we decreased the risk of a collision significantly. Every set of eyes is a welcome gift on board an aircraft.

Back over the Phoenix area, Stadium

After an hour flying back via the same waypoints and types of airspace, Zeb put the airplane safely down at our home base. Some paperwork had to be done and when that was out of the way, we could discuss our performance with our instructor, Neil. Or could we.... I just realized we had not mentioned the flap problem to dispatch (our operations centre). After swift consideration with another instructor I informed the guy flying after us on the same aircraft, about the problem with the flaps and the fact that maintenance had to look at it first. Which meant he had to cancell his flight, however beter safe than sorry. When telling him this he just said: "oh yeah, this one does that sometimes". I was stunned sort off... if you encounter a problem which can not be reproduced on the ground and is latent you let maintenance look at it. And this was not about a lightbuld-sort of item. The flaps are an essential part of the wing, especially during approach and landing. Losing flaps completely during this stage of a flight might cause a sudden drop in altitude of about 200 feet and a possible stall with even worse results. Since the approach occurs at 1000 feet above ground level losing 200 feet and a possible stall, it can make up for an "interesting" end of the flight. Offcourse this is the worst case scenario, but still you want an airplane that behaves in a predictable way.

Well I have learned a lot and enjoyed the flight very much. It was the second cross country flight, first time over busy controlled airspace, first time dealing with a real in flight technical problem and first time to Sedona which just is a special and almost surreal place to fly too. Flying just got better and better to my taste ;-)

CHECK OUT THE MOVIE

How to go solo...

2008-01-08T05:18:00.000+01:00

Derde poging om solo te gaan werd eindelijk een succes, niet dat ik de eerste 2 pogingen had verkloot. Poging 1 en 2 vielen simpelweg letterlijk in het water, oftewel weersomstandigheden en vertragingen helpen niet! Ik baalde er stevig van aangezien ik gewoon solo wilde gaan. Hoe onregelmatiger het vliegschema des te moeilijker het is om consistent te blijven presteren. Ik was dus blij dat het weer (voornamelijk de wind) het eindelijk toe liet om solo te gaan 6 januari om 1300 uur.

De eerste solo bestaat uit opstijgen, 1 ciruitje en weer landen, zoals hieronder is weergeven. Simpel.... ja eigenlijk wel ;-) De ervaring?... lees maar door...

Mijn bochten waren overigens rechter bochten ipv linker bochten. Toch belangrijk om te weten om niet tegen iemand aan te vliegen. Iedereen vliegt het circuit namelijk op dezelfde hoogte en beide kanten van de baan kunnen in gebruik zijn.

1300h LT, solo time

Nog een paar laatste woorden voordat de deur ging

Mijn kantoortje, de Warrior 156 Echo Wiskey

GROUND FREQUENCY 121.7 MHz

Goodyear ground, Warrior 156EW is student pilot on first solo, requesting taxi to the active with information Quebec
Warrior 156EW, Goodyear Ground, Taxi to runway 21
Taxi to runway 21, Warrior 156EW

Warrior 156 Echo Wiskey nearing off-blocks moment

Holding short of the runway

VAN GROUND FREQUENCY 121.7 MHz NAAR TOWER OP 120.1 MHz

Goodyear tower, Warrior 156EW is student pilot on first solo, at Alpha 1 holding short of runway 21, requesting closed traffic
Warrior 156EW, Position and hold
Position and hold, Warrior 156EW
Warrior 156EW, follow the Bonanza on upwind and make right traffic, cleared for take-off
Cleared for Take-off, Warrior 156EW

Taking off for first solo

Goodyear Tower, Warrior 156EW, is midfield requesting full stop.
Warrior156EW, follow the Bonanza right base runway 21, cleared to land.
Cleared to land, Warrior 156EW

Approaching runway 21

Flaring just before touchdown

Warrior 156EW, make left turn at Alpha 6 and contact ground
Turn left at Alpha 6, Warrior 156EW

VAN TOWER FREQUENCY 120.1 MHz NAAR GROUND OP 121.7 MHz

Goodyear Ground, Warrior 156EW, off at Alpha 6, requesting taxi to parking
Warrior 156EW, Goodyear Ground, Turn left at Alpha 2, Taxi to parking
Taxi to parking, Warrior 156EW

Taxi back to parking

Back where we started

Shaking hands

Closing down the airplane

Victorious feeling

Voorgaande was in het kort wat mijn solo voor heeft voorgesteld. Daarbij moeten natuurlijk een take-off, 4 rechterbochten van 90 graden, een landing en diverse checks worden opgeteld. Zodra de deur dicht gaat sta je er heel even bij stil dat je nu echt alleen het luchtruim in gaat. Het voelt allemaal erg vreemd ondanks het feit dat je het allemaal al eens eerder hebt gedaan.

Het stomme is eigenlijk dat het vliegen op zich niet eens het moeilijkste was. Het verdelen van de aandacht over o.a. de radio, checklist, het vliegen en de situational awareness ervaarde ik nog als het lastigste aspect, oftewel multitasken. Het was zeker geen foutloze vlucht maar al met al ben ik erg tevreden over de eerste solo. Bij het verlaten van de runway richting het luchtruim is er even tijd voor een heel brede glimlach en kun je genieten van de steeds kleiner wordende huisjes en boompjes. De wolken daarentegen kwamen steeds dichterbij en begonnen na mijn eerste rechterbocht het water los te laten. Eigenlijk was dit meteen de eerste keer dat ik in de regen vloog, niet echt speciaal overigens, je krijgt alleen een iets groter gevoel van snelheid. En het regende nou ook niet zodanig dat de baan blank stond, dus ik maakte me weinig zorgen.

Drie bochten verder was het tijd voor de nadering richting runway 21. Ik had er ruim van te voren voor gezorgd dat ik gecleared was voor de landing, zodat ik me volledig op de landing kon richten. Ook al gaat een Piper Warrior relatief langzaam, asfalt kan dan nog steeds snel op je af komen. De eerste keer dat je solo gaat landen voelt een beetje alsof je voor het eerst zonder zijwieltjes gaat fietsen. Je weet hoe je je evenwicht moet bewaren maar het besef dat er geen hulpmiddelen zijn die de grenzen af bakenen maken je extra alert. Tot dan toe had ik vanaf landing 1 geen enkele foute landing gemaakt en.... ook deze ging erg goed. Er stond ietwat crosswind waardoor ik schuin op de baan afkwam. Het belangrijkste in de landing is het "flaren", oftewel zorgen dat de wielen nog steeds aan de onderkant van de vleugel zitten na touchdown, en niet door de vleugel steken. De crosswind vergt nog een extra handeling met het roer die ervoor moet zorgen dat de wielen niet onder het toestel vandaan gerukt worden op het moment van touchdown. Ik heb voor beiden intussen een goed gevoel gekregen bij lichte crosswind en kan niet wachten tot ik met meer crosswind mag landen. Mijn goeie gevoel wordt weerspiegeld door de beoordling van mijn instructeur, die me intussen de crosswind king noemt. Haha, nou laat ik me eerst maar eens bewijzen bij 15 kts crosswind, ipv de 4 a 5 kts crosswind tijdens mijn solo. Maar goed, toch leuk om dit soort complimenten te horen. De nadering en landing zijn mijn favoriete onderdelen van elke vlucht. Ik kijk er echt naar uit en ga spontaan lachen als ik vauit de base leg richting runway draai en de rood-witte PAPI lichtjes in zicht heb, wat inhoud dat ik precies goed zit qua daling. Het is het deel van de vlucht waarbij vliegen volgens het boekje gecombineerd wordt met vliegen op zicht en gevoel.

Overigens werd mijn solo voorafgegaan door een normale les. Grappig om te vermelden is wel het feit dat ik de registratie van mijn vliegtuig, 156EW, bijna niet mijn strot uit kreeg. Aanvankelijk neem je contact op met de tower en laat je weten wie je bent door te beginnen met "Goodyear tower, Warrior one five six echo whiskey,...". Eenmaal in contact met de toren wordt de registratie afgekort tot six echo wiskey. Maar probeer dit maar eens snel je strot uit te krijgen als je snel moet reageren. In mijn geval versprak ik me tot 2 keer toe tijdens de touch & go's die les en werd het "sex echi wiky". Mijn instructeur zag er de lol van in en kon er wel om lachen. En de toren, tsja ik heb ze niet horen lachen maar ook daar moet wel iemand gelachten hebben... En ach, soms moet je de humor ergens van inzien om er van te kunnen leren ;-).

En zoals traditie het gebied gaat elke first solo student het zwembad in na afloop. Zo ook ik. Klik door op de foto voor meer... de foto's zeggen meer dan woorden. Het enigste wat ik zeg is; koud water, maar een warm onthaal door mijn klasgenoten ;-)

De solo zit erop en ik ben weer een confidence boost rijker. Op naar de volgende solo die hopelijk morgen plaats gaat vinden. Ik zal nog een filmpje uploaden van mijn eerste solo als ik tijd heb ;-)

Van First solo Sacha

Groeten vanuit een uiterst regenachtig Arizona

De weg naar Arizona

2007-12-04T08:43:00.000+01:00

Het is inmiddels alweer een maand geleden dat flight school begonnen is. Hoog tijd voor een update dus, zeker nu ik even de tijd heb tijdens een paar vrije dagen tijdens holiday season. Groundschool liep medio november op z'n einde en een weekje rust werd met een warm welkom onthaald aangezien de mentale en fysieke batterijen hoog nodig opgeladen moesten worden. Echter een drukke agenda betekende weinig uitslaap mogelijkheden, maar ach... ik had tijd zat om te slapen in het vliegtuig richting de states (dacht ik.... NOT). Vakantie betekende veel leuke kennissen spreken, familie opzoeken, reunie van mijn oud basisschool klasgenoten bezoeken, oude bekenden opzoeken en weer heerlijk onder de Nederlanders zijn. We zitten allemaal wel veel te kankeren in ons kikkerlandje, maar na 7 maanden buitenland kom je erachter wat Nederland Nederland maakt. Wat betreft de reunie, het was erg leuk om al die oud klasgenoten weer eens te zien na zoveel jaren. Wat begon als een klein hyves projectje resulteerde in de opkomst van ongeveer 16 oud klasgenoten in cafe De Eend in Simpelveld, geniaal gewoon dat hyves!!! Zonder hyves hadden we niet zoveel mensen in zo'n korte tijd bereikt. Al met al erg gezellig geworden en zeker de moeite waard om nog eens over te doen in de niet al te verre toekomst. De week vloog voorbij, gauw nog even op bezoek bij oma, m'n oude studententennis vereniging nog eens bezocht, uitgegaan in Maastricht, nieuw pak gekocht.... Eigenlijk was een weekje veels te kort om EN uit te rusten EN iedereen weer eens te bezoeken/spreken.

Een te gekke Klimboom Afterparty, met dank aan iedereen die is gekomen ;-)

En toen was het zover.... eindelijk het langverwachte vertrek richting Phoenix. Eindelijk vliegen, de droom begon steeds meer realiteit te worden.

Maandag 26 November wees de kalender aan. 0330 uur op de klok betekende opstaan voor mij en mijn ouders, die mij naar Schiphol zouden brengen. Achteraf maar goed dat we genoeg tijd hebben genomen om Schiphol te bereiken, de spits maakte de bereikbaarheid er niet beter op. Aangekomen op Schiphol was het een prettig weerzien van al mijn klasgenoten. Ouders en partners kregen nog even de kort de mogelijkheid om gedag te zeggen voor de 5 maanden durende reis naar het Commercial Pilots License, het brevet dat we over 5 maanden ontvangen. Beloning....: 2 gouden strepen, een wing en het privilege om je brood te verdienen met het vliegen, welliswaar met beperkingen (vandaar de nog daaropvolgende 3,5 maanden advanced training in Oxford).

De reis startte voorspoedig vanaf Neerlands trots, Schiphol. Na de overstap op Heathrow werden we echter geconfronteerd met een minder leuke situatie. Een van onze Engelse klasgenoten werd tijdens het boarden onwel, waarschijnlijk door warmte en benauwde lucht in het vliegtuig en een gebrek aan vocht. Na therapeutische zuurstof toegediend te krijgen en weer bij bewustzijn gekomen te zijn besloot de captain echter alsnog hem niet mee te nemen vanwege medische risico's. Hij zou een dag later alsnog aankomen in Arizona.

De 9 uur durende vlucht naar Phoenix was minder comfortabel dan ik had verwacht, lekker slapen kwam er dan ook niet echt van. :p Ik zal blij zijn als ik eindelijk voorin plaats mag nemen, beenruimte genoeg, mooi uitzicht en 6 schermpjes voor m'n favo TV shows.... ow sorry dat zijn natuurlijk flight displays ;-)

Aangekomen op Phoenix' Sky Harbor was het voor de een, een weerzien met vlieglessen uit het verleden, voor de ander een opgelucht moment om na alle papierheisa eindelijk in de States te zijn. Maar wat voor allen gold was het gevoel dat we er eindelijk stonden, na maanden van intensieve preparatie in groundschool.

We werden bij aankomst op Sky Harbor hartelijk welkom geheten door Oxford Aviation's Customer Services waarna we naar ons nieuwe thuis gereden werden, Goodyear Airport. In het donker viel er nog maar weinig te zien, maar veel nieuwe indrukken namen me al gauw in beslag. In het vliegtuig had ik overigens mijn slaapstrategie maar aangepast, het leek me onhandig om lekker uitgerust aan te komen in Phoenix aangezien dat een nacht zonder slaap betekende, dan maar helemaal kapot maar wel direct in het nieuwe ritme van 8 uur later slapen dan in NL.

De eerste week bestond voornamelijk uit info sessies, rondleidingen en settlen. Voor mij interessant maar weinig interessant om hier op mijn verder op in te gaan ;-).

Einde groundschool

2007-12-04T06:49:00.000+01:00

Het einde van groundschool was dan eindelijk daar. Nog even een weekje voorbereiding op de Piper Warrior, die we in Goodyear, AZ gaan vliegen. Wat in hield dat we technische zaken van het toestel onder de knie moesten krijgen en langzaam aan bekend geraakten met de lay-out van het instrumentarium in de cockpit. Een van de leuke momenten was de walk around, waarbij we ons toekomstig kantoortje voor de komende 5 maanden van dichtbij gingen bekijken.

Hard gewerkt afgelopen 6 maanden...

Zij hebben ons onderwezen, kennis gebracht en gevormd, de groundschool instructeurs

Op naar Arizona

Farewell Oxford Aiport, see you in 6 months

Maar niet alleen werden we bekend gemaakt met het vliegtuig, ook werden we alvast gebriefed voor selectieprocedures bij de grote airlines. Dit gegeven lijkt verder weg dan dat het echt is. Over circa 8 maanden treed de sollicitatie molen in werking en dient men voorbereid te zijn op de gesprekken die komen gaan. Een goeie start van de carriere is hier grotendeels van afhankelijk. Het motto, niet de beste piloot maar de beste verkoper krijgt de beste baan. Verdere verklaring is niet nodig, dacht ik zo.

De Goodyear prep. week gaf tevens de mogelijkheid om aan te geven wie je als flightbuddy wilt hebben. Ons team bestaat uit Zeb, Erik, Jade en ikzelf.

"The Laymen Four"

Ook werden we bekend gemaakt met teamskill testen bij airlines. Een versimpelde teamskill test liep uit op situatie waarbij de slappe lach de hoofdrol speelde. Ask Steven ;-)

Na een inspannende 6 maanden theorie moest het einde met een knaller worden afgesloten. We besloten om naar onze oude vertrouwde stek te gaan in hartje Oxford te gaan, The Bridge. Angelo heeft vooraf gezorgd dat iedereen voldoende in de stemming was geraakt met zijn befaamde Langford Hall mixjes. De Copa werd kortstondig aangedaan om vervolgens koers te zetten richting The Bridge. Echt veel weet ik niet meer van de avond, behalve dat het een spetterend feestje was... de foto's spreken voor zich. Het prettigste was nog dat ik een keer uit kon gaan zonder het schuldgevoel dat zich voordoet wanneer er de dag erna gestudeerd moet worden.

Starten in de Copa

Afmaken in The Bridge

Verder rest mij alleen nog te zeggen,
op naar de zon. Arizona, there's some trouble coming your way ;-)

Er is weer veel gebeurd in 2 maanden tijd...

2007-11-03T00:03:00.000+01:00

Het heeft alweer veels te lang geduurd voordat ik eindelijk weer eens een update kon plaatsen op mijn blog. Sinds mijn vorige update is er alweer zoveel gebeurd en zijn we aan het eind gekomen van groundschool. In sneltreinvaart dan even een aantal gebeurtenissen van de afgelopen paar maanden.

Voorafgaand aan mijn vertrek terug naar Oxford was ik zo onhandig geweest om me in het zwembad "een buil te vallen"... met onderstaand resultaat. En zo was ik 5 hechtingen rijker. Maar ondertussen is dat litteken alweer redelijk mooi geheeld.

Na 2 weken vakantie was het weer zover en vlogen we weer terug naar de UK. 1 ding kan ik iedereen afraden, vlieg niet via Stansted als je naar Oxford wilt. Het was nog eens 4,5 uur bussen voordat we weer op Oxford Airport aankwamen. Doe mij Heathrow maar.

Terug in Oxford aangekomen begon fase 2 redelijk rustig maar het tempo lag binnen een week weer op oud niveau. We kregen te maken met nieuwe vakken zoals Flight Planning en General Navigation. Zonder al te veel in detail te gaan komen de vakken neer op een stuk praktischer gerichte theorie. Veel oefeningen konden klassikaal uitgevoerd worden en het gevoel dat je daadwerkelijk iets met vliegtuigen te maken zou gaan hebben kwam weer iets dichterbij. Dat fase 2 snel zou gaan hadden we al begrepen, maar dat het zo snel zou gaan had ik niet verwacht. Het lijkt alsof ik gisteren aankwam, terwijl dat alweer ruim 2 maanden geleden is. De tijd vloog letterlijk en figuurlijk voorbij. Zie onderstaande foto's voor een aantal impressies.

Wat betreft het weer, de nazomer was een stuk beter dan de midzomer. Onderstaande foto geeft ongeveer het beeld van de afgelopen maand. Maar... het is en blijft een eiland en dus guur.

De visum aanvraag voor de states... in feite een formaliteit maar toch altijd wel spannend. Je weet nooit helemaal zeker of je je visum nou wel krijgt. Zo heeft 1 van onze Nigeriaanse vrienden (van de Nigeriaanse luchtmacht) moeten ondervinden. Hem werd geen visum gegeven omdat hij te weinig banden met de states of de UK zou hebben. Terwijl zijn vliegmaat, in exact dezelfde situatie, wel een visum toegewezen kreeg, door dezelfde persoon nota bene. Helemaal paranoid die Amerikanen... Voor mij was het visum verder geen probleem, blijkbaar heb ik geen banden met de Osama's op deze wereld. Ik ben sowieso niet zo'n fan van die grotten in Afghanistan, dusss......

Omdat Oxford Airport een ideaal veld is voor zakenjets komen we af en toe wel eens een bekend gezicht tegen. Vlak voor de grand prix van Belgie waren de mannen van Red Bull op doorreis via ons vliegveldje. Nadat we tijdens de grand prix van Silverstone Alonso, R. Schumacher en Trulli al hadden gezien, hebben we ditmaal even gezellig met Mark Webber staan kletsen. Maar zijn teambaas trok hem al redelijk snel weer de privejet in om naar Belgie af te reizen. Wat een leven...

Test 2 was de eerste horde die genomen moest worden. Hier kon men inschatten waar ieders zwakke punten zaten om die vervolgens bij te schaven voor het echte werk, de schoolfinals en de JAR's. Daarover later meer. Test 2 werd zonder kleerscheuren doorstaan met een gemiddelde van 93%. Na test 2 werd er doorgestoomd naar het einde toe. De vermoeidheid begon toe te slaan bij velen en de constante stroom aan kennis bleef maar doorgaan. Er zijn wel eens momenten geweest waarop je hoofd echt verzadigd voelt met kennis. Op die momenten lijkt er niks meer bij te passen. Maar ondanks al deze symptomen moet je door blijven gaan, de eindstreep komt immers in zicht.

Ondertussen zijn we alweer aangekomen bij de laatste schooldag. Deze dag werd getekend door Operational Procedures, wat we in de laatste 3 uur nog gauw door de strot gedauwd kregen en natuurlijk de gimmick, onze gekleurde stropdassen. Hoe gekleurder hoe beter was het devies... met onderstaande resultaten.

En toen was het zover, de examens begonnen. In 2 dagen tijd werden we getoetst op alle 7 vakken. De examenstress vierde hoogtij en ik was dan ook blij toen het erop zat en er een gemiddelde score van boven de 85% gehaald was. Maar veel tijd om te ontspannen was er niet. De JAR's (officiele examens) waarop gepiekt moet gaan worden stonden hun opwachting alweer te maken. Iedereen bereid zich intensief voor om er volgende week het maximaal haalbare eruit te persen. Die intensieve voorbereiding kost nog veel energie en ik kijk er nu al naar uit om volgende week vrijdag weer eens uit te kunnen slapen. En natuurlijk zal er een feestje worden gebouwd na afloop van de examens, de stress moet er dan gewoon even uit.

Tot zover dit bulletin ;). Wish me luck voor volgende week...

Keeping the dream alive...

Thuiskomst

2007-08-18T02:32:00.000+02:00

Grappige situatie nadat ik thuis was gekomen. Je kent het wel (0f niet), je bent aan het uitpakken, komt je zus om de hoek kijken. Begint verhalen te vertellen en dergelijke en daar hoort een welkomstfoto bij.

Mijn zusje draagt hier mijn jas, epaletjes erop en klaar. Ze kan zo de lucht in, niet? ;-).
Echter, waarschijnlijk zien we haar meer op het paard dan op een kist in de toekomst.

De JAR's

2007-08-18T02:05:00.000+02:00

Het is eindelijk vakantie en het wordt eens tijd om mijn blog weer eens bij te werken. Ik zal de komende paar dagen gebruiken om de afgelopen maand eens op schrift te zetten. Te beginnen met eigenlijk het belangrijkste: de JAR's 1. Oftewel de officiele examens voor phase 1. Eind juli draaide het allemaal om 1 ding... zoveel mogelijk de wijsvinger gebruiken om de linkermuisknop in te drukken op 1 van de 4 mogelijke antwoorden in Bristol. Bristol is was onze vragen database waarmee we ons konden voorbereiden voor de JAR's. In anderhalve week probeerde iedereen er zoveel mogelijk vragen doorheen te jassen. Sommigen deden er 1500 op een dag sommigen 800 tot 1000. Daarom baalde ik ook van de uitermate slechte start die ik had met Bristol. Ik kwam nog niet boven de 500 per dag. Blijkbaar deed ik iets verkeerd. Ik kwam er op een gegeven moment achter en kon me enigszins revancheren. Maar het schema halen en alle vragen op tijd doornemen was een lastige opgave. Uiteindelijk heb ik alleen bij het vak Meteo niet alle vragen door kunnen nemen. Dus echt antwoord herkenning op het examen zou het niet worden voor dat vak. Al met al heb ik achteraf een soort van haat/liefde verhouding gekregen met Bristol aangezien het aan de ene kant zoveel steun bied voor de examens maar aan de andere kant zo'n enorme berg werk vertegenwoordigt wat er onder tijdsdruk in hoog en accuraat tempo verwerkt moest worden. Een dagje "Bristollen" was uiteindelijk vermoeiender dan een dagje in de schoolbanken.

In trance door Bristol heen

Redbull, Twixen en Snickers vormden het dieet

En toen was het maandag 6 augustus, D-Day, Raceday, Monday night football, whatever je het ook wilt noemen, de examens waren begonnen. Het schema is als volgt: Maandag: - Principles of Flight - Aircraft systems Dinsdag: - Instruments Woensdag: - Meteorologie Donderdag: - Human Performance - VFR Comms - IFR Comms Voor mijn gevoel was ik goed gestart en moeten er geen gekke verassingen verwacht worden voor de vakken van de maandag. Dinsdag had een pittig examen in petto voor ons, Instruments. De details die werden gevraagd waren niet allen behandeld in ons heilige systeem Bristol en daardoor kwam dit examen echt aan op kennis uit het boek. Na afloop was iedereen het er wel over eens dat dit een zware dobber was. Meteo dan op de woensdag. Leuk vak vind ik maar het kan soms verdomd moeilijk zijn. Zo was ook het geval met het examen. Ik liep met gemengde gevoelens van het examen weg na afloop. Dit was zo'n examen waarvan ik echt geen idee heb wat de uitslag voor me in petto heeft. Na meteo maar meteen even een uurtje geslapen en even gegeten. De rest van de tijd tot aan de laatste examens zou worden gebruikt voor de puntjes op de i: HP, VFR en IFR. Dit zijn de makkelijkse vakken en kunnen je helpen je gemiddelde tot hoge percentages te boosten. De woensdag avond veranderde langzaam in een vroege donderdag ochtend. Gedurende die nacht heb ik me in leven gehouden met extra red bull en de Caz Weekend Mix (aanrader trouwens). In een soort trance ben ik die nacht doorgegaan om nog zoveel mogelijk vragen te beantwoorden voor de laatste 3 vakken. Het screenshot van hieronder geeft enigszins weer waar ik de afgelopen 2 weken naar heb zitten staren. Klikken, fouten noteren en fouten herhalen was het devies.

Van Laatste dag J...

Screen layout ergens vroeg in de donderdag ochtend

Donderdag konden we ons opmaken voor de eindsprint. HP en VFR gingen beiden uitstekend voor mijn gevoel. IFR was iets pittiger maar moet nog steeds een hoge score herbergen voor mijn gevoel. Die middag viel er een enorme last van me af en was ik blij dat we een korte vakantie tegemoet konden zien. Ik heb de afgelopen 2 weken best gespannen ervaren en de tijdsdruk die achter de revisie zat was voor mijn gevoel groot. Daarom baalde ik ook enorm van het feit dat ik de revisie periode niet goed ben gestart en niet snel in mijn ritme kwam om snelheid te kunnen maken. Maar goed, zo heb ik weer iets geleerd voor de volgende examens. For now, even afwachten op de resultaten en bijkomen tijdens 2 weekjes vakantie.

Bye bye for now.

Sacha

Cloggish

2007-07-07T02:22:00.000+02:00

Ik heb in een eerdere post al gezegd dat wij Nederlanders de cloggies (klompen) worden genoemd. Die Engelsen vinden het Cloggish ook maar een een raar taaltje. Tijd om die reputatie wat kracht bij te zetten dacht Jade, zoals uit deze foto's blijkt.

Cloggish

Mooie combinatie met het uniform toch ;-).

Op naar de school finals en JAR's

2007-06-27T17:51:00.000+02:00

Het is weer een tijdje geleden sinds ik mijn blog bijgewerkt heb. Druk druk druk is de oorzaak daarachter. Maar goed, des te meer heb ik nu te vertellen. De keren dat ik uit ben geweest de afgelopen tijd zijn op 1 vinger te tellen. Dus wat dat betreft hbe ik eigenlijk geen nieuwe weetjes uit het uitgaansleven in Oxford. Wat betreft het weer, volgens mij het hetzelfde als in Nederland, niet zo goed dus. Ik wacht nog steeds op de zomer.

Het allerbelangrijkste nieuws van mijn kant is dat ik gedurende 5 en 6 juni mijn eerste voortgangstesten heb gehad. Alles is goed gegaan wat dat betreft. De scores lopen uiteen van 81% tot 95% met een gemiddelde van 88%. Ik heb nog nooit eerder dit soort scores gehaald eerlijk gezegd. Natuurkunde op de HAVO was altijd maar zesje of een soms een zeventje. Dus ik was er vanzelfsprekend erg blij mee. De volledige cijferlijst is als volgt:
- Systems: 81%
- Instruments: 95%
- Human Performance: 94%
- Meteorologie: 86%
- Theory of Flight: 85%

Na de tests hadden de meesten bij ons wel wat te vieren, dus zijn we die vrijdag avond uit geweest om even stoom af te blazen.

Intussen zijn we alweer 2,5 week verder met de opleiding en zijn we nog een 18tal weken verwijderd van het amerika avontuur. De examens van phase 1 beginnen nu enigszins voelbaar dichter bij te komen. De druk begint weer te stijgen en de focus ligt weer helemaal op de theorie. Na test 1 heb ik (en ook andere klasgenoten) last gehad van een dip in de motivatie. Intussen is de motivatie helemaal terug en kan ik weer lekker door de theorie stomen. Maar al met al is het een flinke uitdaging om elke dag weer bij te blijven, zeker omdat je gewoon zo snel mogelijk dat vliegtuig in wilt. Maar ja, je moet natuurlijk enige kennis van zaken hebben voordat je gaat vliegen. Over kennis gesproken, onze vakken zijn enigszins veranderd. We zijn ons nu aan het richten op o.a. gas turbines, emergencies, pneumatics, AC electrics. Vakgebieden zoals piston engines en hydraulics hebben we intussen afgesloten.

Trouwens, onze school is overgenomen. Dat werd ons een week geleden mede gedeeld. Een dochter onderneming (GECAT) van eht grote lease bedrijf GECAS heeft Oxford Aviation Training overgenomen. GECAS verhuurd een vliegtuig (soms inclusief aircrew) aan een maatschappij voor langere perioden. Dus dat biedt weer perspectieven voor de toekomst als we gaan zoeken naar een baan. Verder heeft GECAT veel simulatoren staan, nee geen Microsoft flight simulatortjes maar echte grote full motion simulators. Aangezien we binnen dezelfde groep vallen kan het wel eens zo zijn dat we korting kunnen gaan krijgen op type ratings tegen die tijd dat we naar banen op zoek gaan.

Ik ga weer wat doen. Het enigste wat ik nu kan zeggen is: Op naar de school finals en JAR's. Hopelijk kan lukt het me binnenkort nog een update te plaatsen met wat meer info over het reilen en zeilen alhier.

Nieuwe 747-8 continental

2007-05-31T01:41:00.000+02:00

Nieuwe 747-8 continental

Kijkje in de toren

2007-05-30T01:10:00.000+02:00

Onderstaand filmpje toont een impressie van het vliegveld vanuit de toren gezien. We zijn even boven geweest en hebben wat beeldmateriaal bij elkaar kunnen sprokkelen.

Have fun... (achteraf wordt er nog getracteerd op een mooie vogel) ;-)

Week 4

2007-05-28T11:02:00.000+02:00

Week 4 is alweer achter de rug. De eerste test staat over anderhalve week op het programma, TEST ONE. Het betreft een soort voortgangstoets over de vakken die we tot nu toe gehad hebben. De uitslag is niet officieel, maar niettemin wil ik natuurlijk wel zo goed mogelijk scoren. Het fijne van deze test is dat je nu nog kunt bijsturen mocht je bepaalde dingen verkeerd aanpakken.

Van Doorsnee dagje

Afgelopen week hebben we gemerkt dat het tempo flink omhoog geschroefd is en dat de weekenden voller en voller worden. En dan doel ik niet op meer uitgaan maar op dus meer studie. De stof is soms pittig en af en toe moet je echt langer stil staan bij bepaalde onderwerpen dan wat je graag zou willen gezien de strakke planning. Tot nu toe hebben we overigens nog niet echt geleerd hoe je moet vliegen. Vooralsnog leren we meer hoe een vliegtuig werkt en wat het in de lucht houdt. Alles wat we krijgen heeft in ieder geval een nut en dat is merkbaar. We hebben geen vakken waarvan je je afvraagt wat je er nou precies aan hebt. Er is bijvoorbeeld een vak Human Performance, waarin uitleg wordt gegeven over het menselijk lichaam en de invloed van het vliegen daarop. In dit vak wordt bijvoorbeeld ook aangegeven dat je maar 12 seconden om je zuurstof masker op te zetten bij een plotseling decompressie van de cabine op ca 12 km hoogte. Niet veel tijd dus, dus wel handig om te weten wat je moet doen mocht het ooit gebeuren (niet dat je er anders nog veel van merkt, maar is toch lullig als je de oceaan invliegt omdat je bewusteloos bent geraakt). Vliegtechnieken die komen waarschijnlijk pas over een week of 12 aan de orde. Dan krijgen we vakken als Navigatie, Mass & Balance etc. En ca. 12 weken daarna maken we ons op voor vertrek naar de VS. We worden getype rate op een Piper Warrior (eenmotorig toestel), oftewel we krijgen de les gelezen rondom de details van dat type vliegtuig, hoe je ermee moet vliegen en ook vooral hoe je er niet mee moet vliegen.

Gelukkig is er wel nog tijd voor wat leuke dingen. We zijn afgelopen woensdag bijvoorbeeld gaan karten. We hebben ons erg vermaakt die avond en menig Schumacher werd in ons wakker gemaakt. Een korte impressie is in onderstaand filmpje te zien.

En natuurlijk zijn er de nodige foto's. Van dit avondje uit.

Karting

Aangezien we echt tegen elkaar hebben geraced waren er de nodige brokken, het gras soms ook gezien werd als een stuk asfalt en de karts niet allemaal even snel waren, waren er de nodige emoties. Zo baalde ik zelf ook stevig van een van mijn races waarin de rem van mijn kart mee ging als ik gas gaf en daarmee de hele boel afremde. Maar goed eind goed al goed, alle ledematen zitten er nog aan en iedereen heeft even alles van zich af kunnen zetten. Het mooiste was nog dat de winnaar, Geor, aanvankelijk niet mee zou gaan. Hij zei dat ie ons helemaal weg zou rijden. Daar geloofden we natuurlijk helemaal niks van (hijzelf aanvankelijk volgens mij ook niet). We hebben hem toch nog over kunnen halen mee te gaan maar dat ie meteen de winst voor zich op zou eisen dat vonden we eigenlijk wel wat ver gaan ;-). Grapje Geor, je hebt goed gereden.

Van Karting

Eerder op de dag waren we op het vliegveld, as usual. En krijgen we de mogelijkheid een oude DC3 te zien opstijgen. Aangezien onze instructeur voor dat lesuur ons ook een pleziertje gunde hebben we een tijdje buiten met het zonnetje op de bol naar die hele operatie gekeken. Het schijnt dat dat toestel paratroopers kwam ophalen voor een scene in een film. Mooi gezicht in ieder geval. Diezelfde instructeur staat overigens in onderstaand album op de foto. Hij is een van de grappigste instructeurs die hier rond lopen. En de dingen die je bij hem moet onthouden worden ook wel Delism's genoemd... Veel plezier met onderstaande foto's. Naast de foto's met Del zijn er die dag nog genoeg andere dingen op de gevoelige plaat vast gelegd.

Vliegen met Del

Ik heb overigens het voornemen om in Augustus weer naar Nederland te komen. Ergens rond de 13de verwacht ik weer in Nederland te zijn. Aangezien dat de eindmarkering van fase 1 is wil ik datzelfde weekend nog een stad gaan bezoeken. Wellicht London, wellicht een andere stad. Als er iemand plannen heeft in die periode, let me know. Wellicht kunnen we wat combineren.

Tot schrijvens.

Bus trip

2007-05-19T12:55:00.000+02:00

Niet dat ik nu een recensie ga schrijven maar ik moet toch wel even zeggen dat Spiderman 3 een echte baggerfilm was. Afgelopen zondag gingen we even een filmpje pakken. Alleen Spiderman 3 viel aanvankelijk bij onze groep in de smaak, aangezien de eerste 2 delen wel leuk waren. Maar deel 3 sloeg nergens op, ik ga er verder geen woorden aan vuil maken.

De terugreis naar het vliegveld was een stuk leuker daarentegen. Om je een beeld te geven van de lol die we hier in Oxford met elkaar hebben moet je onderstaand filmpje maar eens bekijken. Ow ja, het zijn niet allemaal Nederlanders op dit filmpje er zit 1 Mauritiaan in, je ziet hem vanzelf wel, kan niet missen).

Kijkje in de klas

2007-05-18T22:50:00.000+02:00

Onze klas is erg gezellig zoals onderstaand filmpje laat blijken. Onze Erik wil aan het eind van het filmpje nog even de hoofdrol voor zich op eisen terwijl de cameraman (ik) de conversaties net niet bij kon houden. Desalnietemin wel een leuk filmpje/sfeerimpressie van onze klas.

Nog niet genoeg gezien? Check deze foto's.

Doorsnee dagje

Interactiviteit & de klassenfoto

2007-05-08T23:48:00.000+02:00

Hallo allemaal,

Even snel een berichtje. Ik heb de statistieken gezien van mijn blog en krijg continue digitaal bezoek. Ik hoop dat jullie je vermaken met wat ik schrijf. Als iemand iets wilt weten over een bepaald onderwerp hier op school (vb. waarom mag een 747 met veel gewicht aan boord maar weinig bandstof niet opstijgen van de grond) of hoe het leven hier is (eten.... bijvoorbeeld, valt niet veel over te zeggen eerlijk gezegd :p) of andere dingen. Stel gerust een vraag en ik ga het uitzoeken en ik zal er een stukje over schrijven (zolang ik er tijd voor heb). Lijkt me leuk om dit blog iets interactiever te maken. ;-)

Ik ga binnenkort proberen mee te hoppen op een vlucht van een student die verder in de opleiding is. Dus dan krijgen we echt vlieg actie te zien. Een klasgenote van me heeft morgen een vluchtje kunnen "boeken", of in aviator termen "backseaten". Wellicht kan ik via haar foto toestel al een tipje van de sluier lichten ;-) Ik wil ook nog een keer de toren in om te zien hoe het daar reilt en zeilt dus Stay tuned....

En zoals beloofd de klassen foto!!

Op een niet al te zonnige dag mochten we voor de camera plaats nemen samen met een van de Piper Seneca's op de achtergrond. Daarnaast staat ook het schoolgebouw op de achtergrond. Voorlopig zal ik het gebouw weinig van de kant op de foto zien aangezien we niet zomaar het platform op mogen (propellers, jets, snelheid, wind, armen, hoofden + overenthousiaste net beginnende student pilots = niet zo'n goede combinatie).

Meer foto's van onze klas zijn hier te zien.

De klas APP274

Schroom niet om van de comment functie of shoutbox rechts gebruik te maken. ;-)
Mocht je willen bellen dan ben ik bereikbaar op dit nieuwe nummer: 0044 - (0)77 - 26 236 536. Mijn oude Nederlandse nummer wat iedereen heeft heb ik gewoon nog maar de sim zit niet in mijn telefoon. Dus ik zal niks ontvangen aan sms'jes of wat dan ook op dat nummer.

Mocht je me post via snailmail willen sturen dan ben ik als volgt bereikbaar:
Sacha van Moorst
APP274
Oxford Aviation Training
Oxford Airport
Kidlington
Oxford
OX5 1QX

Groeten, Sacha

We horen erbij

2007-05-07T03:15:00.000+02:00

Afgelopen week hebben we op erg korte termijn ons uniform al ontvangen. 6 shirts, 2 broeken, 2 truien, en een water en winddicht jack, stropdas en epaletten. De dag erna kom je met een ander gevoel naar school, want het voelt dan niet meer alsof je er niet helemaal bij hoort. Aanvankelijk liepen we namelijk in eigen pak rond en das toch net wat anders.

Uniform

De epaletten bestaan uit 1 zilveren streep wat staat voor het deelnemen aan de groundschool waarbij je dus piloot in training bent. Hoe de rest van de strepen in elkaar zitten weet ik zelf ook nog niet, maar dat zal vast nog een keer duidelijk worden.

We hebben eind van de week ook een groepsfoto gemaakt. Die zal ik zodra ik hem heb ook eens uploaden.

Eerste week achter de rug

2007-05-05T02:13:00.000+02:00

Ik kom net thuis van een avondje uit in Oxford. Ik had al eerder een update naar Ton binnen PMS gestuurd, wellicht dat andere collega's daar al het e.e.a. van gezien hebben.

Ik heb nu dus net de eerste week erop zitten. De week werd afgetrapt met een teambuilding activiteit in het weekend. Zo leerden we enkele Engelsen kennen. In de klas bleek maar eens hoezeer een aantal Engelse studenten zich als de upper class beschouwen met een echt engels kak accent. De helft rijdt ook gewoon rond met nieuwe mini's e.d. Gebrek aan geld is er over het algemeen niet bij die lui. De Nederlanders daarentegen hebben veelal een veel meer gelimiteerd budget, we waren dus al blij dat we vrijdag avond naar de pub konden en overal het studententarief mee konden pakken. Echt laat is het niet geworden. Aangezien ik in staat ben om nog wat in mijn blog te schrijven heeft de alcohol ook niet al te rijkelijk gevloeid. (tenzij ik nu dan toch totale onzin uit aan het kramen ben waar ik geen erg in heb) ;-).

Einde van de week werd gekenmerkt door vermoeidheid. Waardoor? Veel nieuwe indrukken, veel nieuwe contacten, veel nieuwe kennis en bovenal veel "losse eindjes". Op zich viel de hoeveelheid behandelde stof mee. Maar alles in de context plaatsen en onderwerpen met elkaar verbinden is momenteel nog moeilijk. Bovendien is het studeren compleet anders dan in mijn vorige opleiding. Waar je in een bedrijfskundige opleiding vooral dingen probeert de doorgronden, moet een piloot in opleiding deels dingen doorgronden maar vooral veel feiten leren en dingen aannemen. Iets waar ik erg aan moet wennen aangezsien ik de neiging heb ergens dieper op in te gaan. Een gevaarlijk iets, aangezien dit tijd kost, en tijd een schaars een zeer schaars goed is.
Het eind van de week bestond bovendien veel uit voetballen na de studie. Als de Engelsen en Nederlanders iets met elkaar gemeen hebben dan is het wel tegen zo'n rond ding trappen. Helaas waren we veelal outnumbered. Dus liepen de engelsen met een man of 5 meer rond op het veld. Daar viel niet echt tegen op te lopen. Goed voor de conditie was het wel.

Al met al heb ik het erg naar m'n zin. De eerste week was niet erg representatief, het gaat zeker zwaarder worden. Maar goed, daar ben ik op ingesteld. Vanaf nu houdt ik mijn blog ook vaker bij trouwens inclusief foto album. Verder kan ik alleen maar zeggen, het voelt goed weer student te zijn ;-).

Groeten, Sacha

Foto album on-line

2007-05-03T01:52:00.000+02:00

Even kort want het is al laat.

Mijn foto album is online. Neem eens een kijkje. Ik zal dit frequent updaten. Of beter nog abboneer je via RSS en krijg automatisch updates.

Vertrek to Oxford

De aftrap

2007-04-30T19:57:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag ben ik met een nogal vreemd en onwerkelijk gevoel aangekomen op Oxford Airport. Op zich hadden we een goeie reis tot op een km van het vliegveld, waar iemand zich met zijn auto in onze trailer met bagage boorde. Al met al zijn we toch ongeschonden aangekomen.

Die eerste dag voelde raar en het eerste weekend lijkt het allemaal meer op een steden tripje. We hebben in het weekend een glimp opgevangen van het uitgaansleven, een team building oefening gedaan, mensen leren kennen en de omgeving verkend. Integreren met de Engelsen bleek moeilijker dan gedacht, aangezien zij het normaal vinden om rond 1500 uur de pub al op te zoeken. Ik persoonlijk had nog andere dingen te regelen op dat tijdstip. Maar goed, dat zal in de loop der tijd wel beter gaan. Op zich hebben we leuke mensen in de klas. 10 Nederlanders, 10 Engelsen en 2 Nigerianen. Een van die Nigerianen schijnt over 2 jaar de president aldaar te mogen gaan rond vliegen in een grote 747, en hij wordt nog gesponsord ook door zijn overheid.

Vandaag begon het feest dan echt, groundschool. De nodige introducties van ground instructors, groepfoto maken, boeken ophalen, pilotenkoffer ophalen, papieren in orde maken etc. Flink wat geregeld dus en flink wat gesjouw met boeken (zeer zeker 20 kg aan boeken). De humor onder de instructeurs is hartstikke goed en alles is veel informeler dan ik had verwacht. We kregen meteen onze eerste test voorgeschoteld, waar niemand op gerekend had. Er werd wat rekenwerk en natuurkunde kennis getest. Ik moest er wel even inkomen merkte ik, uitslag is overigens nog niet bekend. Maar het is meer een indicatie voor de mentor om te zien waar iedereen staat.

En nu is het weer studeren geblazen, dus ik ga weer gauw verder. Bovendien is mijn internet hier drie keer niks, dus ik ga dit oploaden zo lang het nog kan. Hopelijk kan ik volgende keer wat meer foto's uploaden.

Groeten, speak to you soon.

Einde is nabij

2007-04-11T23:49:00.000+02:00

Ondanks het late tijdstip en een intensieve schoonmaakbeurt van m'n kamer, heb ik toch nog een klein beetje energie over om een stukje aan m'n blog toe te voegen. En aangezien ik nu over een laptop beschik kan ik overal waar internet beschikbaar is bloggen :D.

Wat mijn situatie betreft. M'n job bij Philips loopt nu echt op z'n einde. De vlaaien zijn besteld en m'n werkzaamheden zijn grotendeels over gedragen. Mijn werkzaamheden zijn momenteel dus erg minimaal. Genoeg tijd dus om goed afscheid te nemen. Vanaf vrijdag de 13de (!!) zit het er op en kan ik me op een compleet andere toekomst richten. Met het afscheid bij Philips neem ik in ieder geval een aantal waardevolle (leer)ervaringen mee, waar ik altijd nog wel wat aan heb.

Ik heb zometeen een kleine 2 weekjes vakantie en merk nu al dat m'n agenda aardig vol staat met activiteiten. Om te beginnen een "party before take-off" op vrijdag de 13de april en een aantal eetentjes en stap-avondjes de week erna. Op een paar laatste kleine formaliteiten na, zoals zorgverzekeringen, ben ik er klaar voor. Spanning??? Ja een beetje. Maar ik denk dat dat gezonde zenuwen zijn. Ik heb er veel zin in en voel me verder op m'n gemak. Na drie pogingen werd het wel eens tijd dat die vliegopleiding, letterlijk en figuurlijk, van de grond zou komen.

Even iets anders, het autosport seizoen is weer begonnen. En het formule 1 veld ziet er zonder 'der Schumi' weer een stuk "eerlijker" uit. Leuke start van het seizoen in Melbourne en een nog mooiere race in Sepang. Verassing van het seizoen tot zover, ongetwijfeld Lewis Hamilton. Maar ook Alonso rijdt weer magistraal, maar goed dat deed ie al dus das geen verassing meer. Raikonen heeft zijn potentieel al laten zien, maar wat doet Massa? Hij heeft zijn kansen op een goed resultaat nog niet weten te verzilveren. En Spyker dan... simpel, het is een leerjaar. Ik denk dat ze in de loop van het seizoen nog wel wat aan de deur kunnen rammelen van een paar teams, maar punten halen.... lijkt me onrealistisch dit seizoen. Maar op zich zijn de voortekenen goed voor volgend jaar: top ontwerper, ferrari motor, snelle coureurs en voldoende sponsoring. Zolang moederconcern Spyker zelf maar financieel gezond blijft, zal volgend jaar de eerste stap richting punten worden gezet. Het autosport seizoen is ook in de VS weer los gebarsten. Waar ons Nederlands trots, Robert Doornbos, in zijn eerste Champcar race meteen van zich heeft laten horen met een 2de plaats bij het bereiken van de finish vlag van de eerste race in Las Vegas. Daarbij heeft hij 2 wereldkampioenen achter zich gelaten. Deze serie doet overigens ook Nederland aan op circuit Assen op 2 september. Wellicht rijdt er tegen die tijd nog een 2de Nederlander aangezien het veld met 17 voitures momenteel krap aan is.

Tijd om het nest weer eens op te zoeken. Volgende keer meer. Stay tuned...

Bullet is through the church

2007-03-18T18:24:00.000+01:00

De kogel is door de kerk. Ik ga nu echt vliegen. 27 april vertrekken we met 10 man naar Engeland om daar in 1,5 jaar klaar gestoomd te worden als verkeersvlieger.

Het wordt zeker hard leren en ik zal me even moeten aanpassen aan het ritme na 2 jaar de schoolbanken niet meer gezien te hebben, maar ik heb er enorm veel zin.

Momenteel ben ik nog allerlei dingetjes aan het regelen om ook qua verzekering en financiering veilig te zitten, maar dat mag de boel nu niet meer verzieken. En niet te vergeten een soort van afscheidsfeestje in Eindhoven.

Er is een tijdje radio stilte geweest op mijn blog, maar ik zal binnenkort nog wel het e.e.a. schrijven over bijvoorbeeld mijn selecties en een weekje Nijenrode.... stay tuned

Met vriendelijke groet,

Sacha

Shake and bake

2007-02-05T20:57:00.000+01:00

Shake and bake...

Take a look at this movie; Talladega Nights

With o.a. Will Ferrel and Sacha Baron Cohen

Hello world, here's me

2006-12-25T16:29:00.000+01:00

Hallo,

Ik dacht laat ik i.p.v. mijn blog op hyves, eens een andere blog-site proberen. Dus bij deze een heel kort berichtje van mijzelf.

Aangezien er toch wel een spannend avontuur op me afkomt wil ik alvast een ietwat degelijker "dagboek"/blog hebben. Meer over dat avontuur op een later tijdstip overigens, ik zou het kort houden.

Rechts boven een foto die ik toevallig op mijn usb stick bij me had. Mocht je wat meer over me willen weten, dan kan je alvast een hier kijken: http://pilot84.hyves.nl
Dat zal ook wel de nodige hints geven rondom mijn aankomend avontuur. :)

Groeten,

Sacha